Siku ambayo Hamisi Mwakalonge aliondoka kijijini kwao, Mbeya Vijijini, mkoani Mbeya, hakuna aliyedhani kwamba safari yake ingegeuka kuwa simulizi ya huzuni ambayo ingeigusa mioyo ya maelfu ya watu.
Alikuwa kijana wa miaka 27, mwenye ndoto kubwa kuliko hali ya maisha aliyokuwa akiishi. Nyumbani kulikuwa na mama yake mjane, Bi. Rehema Mwakalonge, pamoja na wadogo zake watatu waliokuwa bado wanasoma. Familia yao iliishi katika nyumba ndogo ya udongo iliyokuwa imechakaa kutokana na miaka mingi ya matumizi.
Kila jioni, Hamisi alipokuwa akitazama milima ya Mbeya ikifunikwa na ukungu, moyo wake ulijaa mawazo. Alijua kuwa kama angebaki kijijini, maisha ya familia yake yangeendelea kuwa magumu. Alitamani siku moja amjengee mama yake nyumba nzuri, awasomeshe wadogo zake na kuona familia yake ikitoka kwenye umaskini.
Usiku mmoja, akiwa ameketi na mama yake nje ya nyumba yao, alimwambia kwa sauti ya utulivu:
“Mama, nimeamua kwenda Dar es Salaam kutafuta maisha.”
Mama yake alimwangalia kwa muda mrefu. Macho yake yalionyesha hofu na upendo kwa wakati mmoja.
“Dar es Salaam ni mbali mwanangu. Hakikisha unakuwa makini.”
Hamisi alitabasamu.
“Nitaenda, nitapambana, na nitarejea nikiwa nimebadilisha maisha yetu.”
Asubuhi iliyofuata, kijiji kizima kilionekana kuwa kimetulia isivyo kawaida. Hamisi alipanda basi lililokuwa likielekea Dar es Salaam akiwa na begi dogo la nguo, Biblia yake ndogo na fedha chache alizopewa na mjomba wake.
Safari yake ya kutafuta maisha ilikuwa imeanza.
Alipofika Dar es Salaam, ukweli wa maisha ulimkuta haraka. Jiji lilikuwa kubwa, lenye watu wengi na kila mmoja akiwa na harakati zake. Kwa miezi kadhaa alilala kwa marafiki, wakati mwingine akilala kwenye chumba kimoja na vijana zaidi ya watano.
Alifanya kazi za kubeba mizigo katika Soko la Kariakoo, akaosha magari maeneo ya Sinza na Ubungo, na wakati mwingine akalala njaa kwa sababu fedha hazikutosha.
Lakini Hamisi alikuwa na jambo moja ambalo watu wengi hawakuwa nalo—hakukubali kukata tamaa.
Baada ya miaka miwili ya kupambana, alipata kazi katika kampuni ya usafirishaji iliyokuwa jijini Dar es Salaam. Mshahara wake haukuwa mkubwa sana, lakini ulikuwa mwanzo wa mafanikio aliyoyasubiri kwa muda mrefu.
Kila mwisho wa mwezi, sehemu kubwa ya mshahara wake aliituma nyumbani Mbeya.
Taratibu maisha yakaanza kubadilika.
Mama yake alianza kukarabati nyumba yao. Wadogo zake wakarudi shule bila usumbufu wa ada. Kijijini Iwambi, jina la Hamisi likaanza kutajwa kama mfano wa kijana aliyethubutu kuondoka nyumbani na kupambana kwa ajili ya familia yake.
Miaka mitatu baadaye, hali yake ilikuwa bora zaidi. Alikuwa ameweza kununua pikipiki, akaanza kuweka akiba na kupanga kujenga nyumba mpya kwa mama yake.
Ndoto zake zilionekana kuwa karibu kutimia.
Lakini hakuna anayejua kesho imebeba nini.
Siku moja, kampuni aliyokuwa akifanya kazi ilimtuma safari ya kikazi kwenda Morogoro. Kabla ya kuondoka, alipiga simu nyumbani.
“Mama, wiki ijayo nikirudi nitakutumia picha za mchoro wa nyumba mpya. Safari hii mambo yanaenda vizuri sana.”
Mama yake alicheka kwa furaha.
“Mungu akulinde mwanangu. Nakusubiri urudi salama.”
Hiyo ndiyo ilikuwa mara ya mwisho kusikia sauti yake.
Usiku huo huo, gari walilokuwa wakisafiria lilipata ajali mbaya katika barabara kuu ya Morogoro. Watu kadhaa walijeruhiwa vibaya na wengine walipoteza maisha papo hapo akiwemo Hamis.
Asubuhi iliyofuata, taarifa zilianza kusambaa.
Mwanzoni hakuna aliyeamini.
Marafiki zake Dar es Salaam walikataa kuamini.
Kijijini kwao, watu waliendelea kusubiri kusikia ukweli.
Lakini baada ya saa chache, habari mbaya zikathibitishwa.
Hamisi alikuwa amefariki dunia.
Viongozi wa kijiji walipofika nyumbani kwa mama yake na kumpa taarifa hiyo, dunia yake ilionekana kusimama.
Alianguka chini huku akilia kwa uchungu.
“Hamisi mwanangu! Si uliniambia utarudi? Mbona umeniacha peke yangu?”
Kilio chake kilienea kijijini kote.
Majirani walikusanyika kwa mamia. Wanaume walinyamaza kimya huku wanawake wakifuta machozi yao. Hakukuwa na mtu aliyeshindwa kuguswa na msiba huo.
Siku ya mazishi yake, mamia ya watu walifika kutoka Mbeya Mjini, Rungwe, Mbarali na maeneo mengine ya Mkoa wa Mbeya.
Wote walikuja kumuaga kijana ambaye alikuwa ameweka maisha ya familia yake mbele ya maisha yake mwenyewe.
Lakini jambo lililowagusa watu zaidi liligundulika siku chache baada ya mazishi.
Wakati familia ilipokuwa ikipanga nyaraka zake, walikuta daftari pamoja na kumbukumbu za benki.
Hamisi alikuwa ameweka akiba kubwa kwa siri.
Fedha hizo zilitosha kumalizia nyumba ya mama yake, kulipia elimu ya wadogo zake hadi vyuo vikuu, na kuanzisha biashara ndogo kwa mama yake.
Ndani ya daftari hilo kulikuwa na ujumbe mfupi ulioandikwa kwa mkono wake:
“Kama siku moja sitarudi nyumbani, natamani familia yangu isiishi tena katika shida nilizoziona nikiwa mtoto.”
Watu waliposoma maneno hayo, machozi yalitoka bila kujizuia.
Habari yake zilienea kutoka Mbeya hadi Dar es Salaam. Kila aliyesikia simulizi yake aliguswa na moyo wake wa kujitolea.
Leo hii, miaka kadhaa baadaye, nyumba aliyokuwa akiota kuijenga imesimama katikati ya kijiji cha Iwambi. Wadogo zake wamehitimu masomo yao, na mama yake anaishi maisha bora kuliko alivyowahi kuota.
Lakini kila jioni anapoketi nje ya nyumba hiyo, macho yake huenda mbali kwenye milima ya Mbeya.
Na mara nyingi hunong’ona maneno yale yale:
“Hamisi aliondoka kutafuta maisha… lakini alituachia urithi mkubwa kuliko mali zote duniani.”
Urithi wa upendo.
Urithi wa kujitolea.
Urithi wa mtu aliyepigana hadi pumzi yake ya mwisho kwa ajili ya familia yake.
Ndiyo maana hadi leo, kila anayesikia hadithi yake hushindwa kuzuia machozi. Kwani Hamisi hakufa akiwa tajiri wa fedha.
Alifariki akiwa tajiri wa mioyo ya watu.
HIZI NI SIMULIZI ZA MAISHA KUTOKA GLOBAL TV…..
